September 12, 2009
Place: JC Kavka, Oudaan, Antwerp
What: Dandyliar
Time: Round about midnight
‘Dandyliar’ is the brainchild of singer-songwriter Farid Zahnoun. Zahnoun, the son of a Belgian mother and Moroccan father, grew up in small town Belgium. During his youth he absorbed the melodies of Bach, Mozart, The Beatles and Radiohead. While attending secondary school he spent his spare time studying the organ, the spinet and the guitar, regularly jamming with other musicians. Later on he moved to the city of Leuven to study philosophy and to explore the depths and heights of life.
Mid 2008, Zahnoun, who had recently relocated to the city of Antwerp, decided time was ripe to record the melodies that kept haunting him. He entered an Antwerp studio and poured out his soul. The result is an EP with 4 mesmerizing songs, an endless list of guest musicians and the clear ambition to conquer stages all over. On the 4 tracks we hear great melodies with a romantic yet chilly vibe. Vocal harmonies and counter melodies intertwine gently. The intelligent arrangements vary between pop and classical music. Especially the use of strings brings in a classical atmosphere. In short, on this recording we hear a terrific composer, excellent singer with a wide vocal range taken to higher grounds by a splendid band of musicians.
Mid 2009, Dandyliar brings their music for the first time to a stage at JC Kavka (What’s in a name?!) for a try out concert. Some 100 people showed up and a clear buzz was running through the venue. Everybody was if not excited at least curious to see this new band. It took Dandyliar quite a while to get the sound right on and off stage. Zahnoun is a perfectionist and their tattooed keyboard player clearly aspires a career in the adult industry. Those who were present know what I mean. Apparently some tunes like ‘The maze’ are already minor myspace hits as part of the audience started cheering after the first few notes. The band played about 10 songs and one encore. The sound on stage is slightly different than the sound heard on the EP. No strings were used and the songs are tending more towards rock dynamics. References to Coldplay, Muze and especially Radiohead are more than obvious. The band played a tight yet introvert set. At well defined moments they let the songs dramatically erupt like a rocking volcano.
Zahnoun speaks with a poetic and lyrical eloquence unheard. Desolation, loss, bitterness, heartbreak, just a tiny bit of love and hope; it is all there. What more can I say? Let us all go cut our veins and hope we get reborn in a beautified world. I surely hope these fingernails keep scratching at the backdoor of the Dandyliar mansion.
Dandyliar raises high expectations and surely more heads will turn their way in the near future. The record brings a new, fresh and original sound to the world. Now the quest for an own live identity has started. Go buy their EP and see them soon on all stages near you!
All eyes on Dandyliar and may the lies be with us!
Links:
www.myspace.com/dandyliar
http://www.kavka.be/
Saturday, September 12, 2009
Wednesday, December 17, 2008
Rudy Trouvé, Eric Thielemans, Lynn Cassiers optreden, electro-modern-jazz-punk-freaky-impro-shit-lawijt
10 december 2009
Plaats: Het Zuid – Antwerpen
Wat: Rudy Trouvé, Eric Thielemans, Lynn Cassiers optreden, electro-modern-jazz-punk-freaky-impro-shit-lawijt
Tijd: 20.30 – gestart om 21.15 Fucking artiesten komen altijd te laat.
Op deze druilerige winteravond namen Rudy Trouvé, Eric Thielemans, Lynn Cassiers en hun olijke vriendjes me mee naar die ene wereld waar Vlad Dracul, de Paashaas, Donald Duck en Pietje Puk op dat moment vrolijk een partijtje kleurenwies aan het spelen waren.
De rol van zijne hoogheilige Duisterheid was weggelegd voor Rudy Trouvé. Hij had zich speciaal voor de gelegenheid volledig uitgedost in het zwart. Er was vast heel wat karakter voor nodig om ook nog zo’n zwarte zakken onder de ogen te toveren. Maar, we dwalen af. Onze spietser speelt gitaar als een 5jarige en komt daar raar maar waar mee weg. Hij speelt met een houterigheid waar godbetert Pinocchio zich om zou schamen. Hij hanteert de zessnaar met een rudimentariteit waar zelfs de Ramones jaloers op zouden zijn. Zijn handen herinneren me een beetje aan de knoesten waar mijn pépé zaliger de koeien mee molk en ’n trekteur met manoeuvreerde maar dan net iets prinselijker. Weinig snaren raken maar toch snaren raken. Ugh!
Houthakker, bebobbobber, potten en pannenmotter van dienst is Eric Thielemans. Mutsen zijn onderschat, baarden ook. Ritmisch goochelaar. Niet te volgen. Hakkend, bakkend, kakkend, swingend, zelden zwijgzaam. Rechtop, rechter op, linker ook, recht erop. Mok, mak, muf, kwaf, kwof, wuk? Panpanpan Potpotterdepot pot. Muts op, baard aan, bash af, ... hoed af.
Sirene op het rif was Lynn Cassiers. Moest ik schipper zijn, man ik zou impulsief maar met volle overtuiging richting klippen varen. Lokroep O lokroep, ik hoor je en luister. Lokroep O lokroep zelfs al hoor ik je bijna niet, toch luister ik naar jouw huichelend gefluister.
Voor de rest ringelden en rangelden de vrolijke vriendjes er op los met toeters en bellen, bongos en xylofoontjes, E-bows en kookpotten die ze speciaal voor de gelegenheid mee hadden gebracht. Ze verwerkten heel de rimram tot een mooi impressionistisch sausje dat me een beetje deed hallucineren.
De bouwvakker in mij fronste zijn wenkbrauwen, aanschouwde met filosofische blik en aanhoorde met behaarde oren. Hij vroeg zich af wat men hier nu eigenlijk mee wilde zeggen. Hij dacht diep na en vroeg zich toen af of ze überhaupt iets probeerden te zeggen.
Bevreemdend, kil, ontheemd, punk, portishead, industriesteden, vergane glories, bebob, stroboscoop. Soit, in een flits hoorde ik Donald Duck iets brabbelen en ik moest glimlachen. Ik zag prachtige zeemeerminnen, trollen, kabouters en roodkapje maar ontwaarde in het donkere bos ook Jack the Ripper, Anna Kournikova en de boze wolf.
Jas aan, pet op, deur open, foetsie en … regen op mijn neus.
Pies,
B
Vragen, opmerkingen en links
Moet ik me de volgende keer voor dit soort happenings ook uit gaan dossen als Frank Zappa? Bescheten anachronismen nog aan toe! Of moet ik me stylen als een kruising tussen Wilfried Martens en Kurdt Koppijn? Wie zal het zeggen. Het kan me nog steeds geen zier schelen but I got to hide my hate away.
Volgens mij heeft Rudy Trouvé een mondelinge overeenkomst met de flikken van DE stad (want ‘stad’ is niet onzijdig, nee) dat ze bij elk van zijn optredens minstens 1 keer komen binnenspringen. Hier hoopt hij volgens mij zijn imago als punk mee te verdedigen op het hippe Zuid. Na zijn verleden bij de FMrockgroep Deus was dat dan ook wel nodig. Doorgestoken kaart! Mopje hé Pol.
Was de humor nu heel ver weg, of juist niet?
Meer van dit geks op:
http://www.myspace.com/lynncassiers
http://www.myspace.com/rudytrouve
Plaats: Het Zuid – Antwerpen
Wat: Rudy Trouvé, Eric Thielemans, Lynn Cassiers optreden, electro-modern-jazz-punk-freaky-impro-shit-lawijt
Tijd: 20.30 – gestart om 21.15 Fucking artiesten komen altijd te laat.
Op deze druilerige winteravond namen Rudy Trouvé, Eric Thielemans, Lynn Cassiers en hun olijke vriendjes me mee naar die ene wereld waar Vlad Dracul, de Paashaas, Donald Duck en Pietje Puk op dat moment vrolijk een partijtje kleurenwies aan het spelen waren.
De rol van zijne hoogheilige Duisterheid was weggelegd voor Rudy Trouvé. Hij had zich speciaal voor de gelegenheid volledig uitgedost in het zwart. Er was vast heel wat karakter voor nodig om ook nog zo’n zwarte zakken onder de ogen te toveren. Maar, we dwalen af. Onze spietser speelt gitaar als een 5jarige en komt daar raar maar waar mee weg. Hij speelt met een houterigheid waar godbetert Pinocchio zich om zou schamen. Hij hanteert de zessnaar met een rudimentariteit waar zelfs de Ramones jaloers op zouden zijn. Zijn handen herinneren me een beetje aan de knoesten waar mijn pépé zaliger de koeien mee molk en ’n trekteur met manoeuvreerde maar dan net iets prinselijker. Weinig snaren raken maar toch snaren raken. Ugh!
Houthakker, bebobbobber, potten en pannenmotter van dienst is Eric Thielemans. Mutsen zijn onderschat, baarden ook. Ritmisch goochelaar. Niet te volgen. Hakkend, bakkend, kakkend, swingend, zelden zwijgzaam. Rechtop, rechter op, linker ook, recht erop. Mok, mak, muf, kwaf, kwof, wuk? Panpanpan Potpotterdepot pot. Muts op, baard aan, bash af, ... hoed af.
Sirene op het rif was Lynn Cassiers. Moest ik schipper zijn, man ik zou impulsief maar met volle overtuiging richting klippen varen. Lokroep O lokroep, ik hoor je en luister. Lokroep O lokroep zelfs al hoor ik je bijna niet, toch luister ik naar jouw huichelend gefluister.
Voor de rest ringelden en rangelden de vrolijke vriendjes er op los met toeters en bellen, bongos en xylofoontjes, E-bows en kookpotten die ze speciaal voor de gelegenheid mee hadden gebracht. Ze verwerkten heel de rimram tot een mooi impressionistisch sausje dat me een beetje deed hallucineren.
De bouwvakker in mij fronste zijn wenkbrauwen, aanschouwde met filosofische blik en aanhoorde met behaarde oren. Hij vroeg zich af wat men hier nu eigenlijk mee wilde zeggen. Hij dacht diep na en vroeg zich toen af of ze überhaupt iets probeerden te zeggen.
Bevreemdend, kil, ontheemd, punk, portishead, industriesteden, vergane glories, bebob, stroboscoop. Soit, in een flits hoorde ik Donald Duck iets brabbelen en ik moest glimlachen. Ik zag prachtige zeemeerminnen, trollen, kabouters en roodkapje maar ontwaarde in het donkere bos ook Jack the Ripper, Anna Kournikova en de boze wolf.
Jas aan, pet op, deur open, foetsie en … regen op mijn neus.
Pies,
B
Vragen, opmerkingen en links
Moet ik me de volgende keer voor dit soort happenings ook uit gaan dossen als Frank Zappa? Bescheten anachronismen nog aan toe! Of moet ik me stylen als een kruising tussen Wilfried Martens en Kurdt Koppijn? Wie zal het zeggen. Het kan me nog steeds geen zier schelen but I got to hide my hate away.
Volgens mij heeft Rudy Trouvé een mondelinge overeenkomst met de flikken van DE stad (want ‘stad’ is niet onzijdig, nee) dat ze bij elk van zijn optredens minstens 1 keer komen binnenspringen. Hier hoopt hij volgens mij zijn imago als punk mee te verdedigen op het hippe Zuid. Na zijn verleden bij de FMrockgroep Deus was dat dan ook wel nodig. Doorgestoken kaart! Mopje hé Pol.
Was de humor nu heel ver weg, of juist niet?
Meer van dit geks op:
http://www.myspace.com/lynncassiers
http://www.myspace.com/rudytrouve
Subscribe to:
Posts (Atom)
