Rudy Trouvé, Eric Thielemans, Lynn Cassiers optreden, electro-modern-jazz-punk-freaky-impro-shit-lawijt

10 december 2009
Plaats: Het Zuid – Antwerpen
Wat: Rudy Trouvé, Eric Thielemans, Lynn Cassiers optreden, electro-modern-jazz-punk-freaky-impro-shit-lawijt
Tijd: 20.30 – gestart om 21.15 Fucking artiesten komen altijd te laat.


Op deze druilerige winteravond namen Rudy Trouvé, Eric Thielemans, Lynn Cassiers en hun olijke vriendjes me mee naar die ene wereld waar Vlad Dracul, de Paashaas, Donald Duck en Pietje Puk op dat moment vrolijk een partijtje kleurenwies aan het spelen waren.

De rol van zijne hoogheilige Duisterheid was weggelegd voor Rudy Trouvé. Hij had zich speciaal voor de gelegenheid volledig uitgedost in het zwart. Er was vast heel wat karakter voor nodig om ook nog zo’n zwarte zakken onder de ogen te toveren. Maar, we dwalen af. Onze spietser speelt gitaar als een 5jarige en komt daar raar maar waar mee weg. Hij speelt met een houterigheid waar godbetert Pinocchio zich om zou schamen. Hij hanteert de zessnaar met een rudimentariteit waar zelfs de Ramones jaloers op zouden zijn. Zijn handen herinneren me een beetje aan de knoesten waar mijn pépé zaliger de koeien mee molk en ’n trekteur met manoeuvreerde maar dan net iets prinselijker. Weinig snaren raken maar toch snaren raken. Ugh!

Houthakker, bebobbobber, potten en pannenmotter van dienst is Eric Thielemans. Mutsen zijn onderschat, baarden ook. Ritmisch goochelaar. Niet te volgen. Hakkend, bakkend, kakkend, swingend, zelden zwijgzaam. Rechtop, rechter op, linker ook, recht erop. Mok, mak, muf, kwaf, kwof, wuk? Panpanpan Potpotterdepot pot. Muts op, baard aan, bash af, ... hoed af.

Sirene op het rif was Lynn Cassiers. Moest ik schipper zijn, man ik zou impulsief maar met volle overtuiging richting klippen varen. Lokroep O lokroep, ik hoor je en luister. Lokroep O lokroep zelfs al hoor ik je bijna niet, toch luister ik naar jouw huichelend gefluister.

Voor de rest ringelden en rangelden de vrolijke vriendjes er op los met toeters en bellen, bongos en xylofoontjes, E-bows en kookpotten die ze speciaal voor de gelegenheid mee hadden gebracht. Ze verwerkten heel de rimram tot een mooi impressionistisch sausje dat me een beetje deed hallucineren.

De bouwvakker in mij fronste zijn wenkbrauwen, aanschouwde met filosofische blik en aanhoorde met behaarde oren. Hij vroeg zich af wat men hier nu eigenlijk mee wilde zeggen. Hij dacht diep na en vroeg zich toen af of ze überhaupt iets probeerden te zeggen.

Bevreemdend, kil, ontheemd, punk, portishead, industriesteden, vergane glories, bebob, stroboscoop. Soit, in een flits hoorde ik Donald Duck iets brabbelen en ik moest glimlachen. Ik zag prachtige zeemeerminnen, trollen, kabouters en roodkapje maar ontwaarde in het donkere bos ook Jack the Ripper, Anna Kournikova en de boze wolf.

Jas aan, pet op, deur open, foetsie en … regen op mijn neus.

Pies,

B


Vragen, opmerkingen en links

Moet ik me de volgende keer voor dit soort happenings ook uit gaan dossen als Frank Zappa? Bescheten anachronismen nog aan toe! Of moet ik me stylen als een kruising tussen Wilfried Martens en Kurdt Koppijn? Wie zal het zeggen. Het kan me nog steeds geen zier schelen but I got to hide my hate away.

Volgens mij heeft Rudy Trouvé een mondelinge overeenkomst met de flikken van DE stad (want ‘stad’ is niet onzijdig, nee) dat ze bij elk van zijn optredens minstens 1 keer komen binnenspringen. Hier hoopt hij volgens mij zijn imago als punk mee te verdedigen op het hippe Zuid. Na zijn verleden bij de FMrockgroep Deus was dat dan ook wel nodig. Doorgestoken kaart! Mopje hé Pol.

Was de humor nu heel ver weg, of juist niet?

Meer van dit geks op:
http://www.myspace.com/lynncassiers
http://www.myspace.com/rudytrouve